Leesvragen week 7 Gamecultuur

Charsky, Dennis. “From Edutainment to Serious Games: A Change in the Use of Game Characteristics”. Games and Culture. Vol. 5 Iss.2, 2010. pp. 177-198

Charsky schrijft op pagina 191 dat “…some of these methods call for the use of narrative … to provide an authentic context.” Beperkt het verhaal (narrative) zich tot de context, of kan aan een spel meer toevoegen dan louter context?

Rodriguez, Hector (2006) . “The Playful and the Serious: An approximation to Huizinga’s Homo Ludens”. Game Studies. Vol. 6,Iss. 1

Rodriquez says that “Huizinga’s ludic vision of culture requires a profound transformation in our understanding of what it means to learn. There is a fundamental difference between, on the one hand, using games as an efficacious instrument to teach science, philosophy or art and, on the other hand, treating science, philosophy and art under the aspect of play. The point is not that education would be more “effective”, like some well-oiled machine, if its methods were more playful; games are not mere tools to make learning more attractive. The point is that the subject matter of education is in some respects already playful.” Betekent dit dat het onderwijs als geheel als “serieus” spel gezien kan/moet worden?

Raessens, J. (2009). Serious games from an apparatus perspective. In: Raessens, J. et al. (eds.) Digital material. Tracing new media in everyday life and technology. Amsterdam: Amsterdam UniversityPress, pp. 21-34.

Raessens’ artikel gaat over de ideologische kleuring van serious games. Is deze kleur voornamelijk toe te schrijven aan de gameplay (ludology), or aan het verhaal (narratology)?

Dit bericht is geplaatst in NMDC, overig met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.